Gedachten

Kijktip: Game of Phones (VPRO thema-uitzending)

Gister belandde ik in een uitzending die onmiddellijk mijn aandacht vasthield. Het bleek de thema-uitzending van de VPRO te zijn, Game of Phones.

De smartphone lijkt ons leven tot één groot spel te maken. Het spelelement dringt op veel vlakken door: in de liefde, op de werkvloer, in de zorg en bij de politie. Wat zijn de gevolgen van die tendens? En wat is het spel dat tegelijkertijd aan de achterkant – door de bedrijven die deze apps bedenken – met ons gespeeld wordt?

In een reeks korte verhalen wordt gedurende anderhalf uur het thema verkend en belicht door enthousiaste ontwikkelaars, gebruikers en kritische wetenschappers.

Het uiteindelijk beeld dat geschetst wordt waar de normen naar toe bewegen ten aanzien van beloning van werk en controlemiddelen in spelvorm, vind ik spannend. De enge variant van spannend welteverstaan. Een kleine blik in onze toekomst werd al gegeven door Ruben Terlou in de laatste aflevering van zijn serie over China. Daarin laat Terlou zien hoe gezichtsherkenning het nieuwe controlemiddel wordt van de Chinese overheid. Diezelfde blik kwam ook in deze uitzending voorbij met als extra spannende laag dat dergelijk middelen in handen komen van iedereen.

Kortom, ondanks de anderhalf uur die het duurt, raad ik je aan de hele aflevering terug te kijken om te zien waar je binnenkort in je werk of in je leven mee te maken gaat krijgen.

00

Waarom je zou moeten schrijven.

Volgens de onderzoeken waar Ben Tiggelaar in zijn NRC column naar verwijst moet je schrijven want:

1. Schrijven maakt slim;
2. Schrijven maakt gelukkig;
3. Schrijven helpt om te verwerken.

Van nummer één kan ik bij mezelf niet vaststellen of het waar is, bij nummer twee en drie wel. Ik heb lange tijd in ontkenning geleefd, maar ik móet nou eenmaal schrijven. Van een klaagzang in een dagboek niet geschikt voor andermans ogen tot het boetseren van een sonnet en alle genres er tussenin. Voor mij voelt het zo:

Ik schrijf dus ik besta.

00

Leestip: Luyendijk stelt pittige vragen over de onderzoeksjournalistiek

[…]lopen onderzoeksjournalisten van nu, met hun kritische blik op de huidige democratie, niet het gevaar de nuttige idioten te worden van demagogen en protestpartijen?

Dat is de vraag die Joris Luyendijk opwerpt. Een goede vraag, niet makkelijk te beantwoorden. Lees het hele artikel op De Correspondent (ook beschikbaar in het Engels)

00

Kijktip: De Hoofdvrouw

De Hoofdvrouw vertelt het verhaal van Marijke, de dochter van een vrouw die haar gezin in de steek laat en zich aansluit bij een sekte. Daar wordt ze de belangrijkste vrouw naast de sekteleider en in die periode worden kinderen misbruikt. De documentaire begint met Marijke in beeld die vertelt dat ze het spannend vindt een middenweg te vinden tussen een ijskoning en alleen maar zoeken naar de tissues. Ze vervolgt dat ze graag een verhaal zou willen vertellen met een begin een midden en een einde, maar dat het alleen bestaat uit stukjes en losse flarden.

Zo wordt het verhaal onthuld. Niet van voor naar achter, maar in stukjes. Ze praat met haar vader, haar zus, tantes en oud-sekteleden. We zien alleen Marijke, de anderen blijven onscherp in beeld. Het klinkt saai, maar het is vanaf het begin duidelijk wat er voor Marijke zelf op het spel staat. Dit is het verhaal dat haar leven bepaald heeft, en nog steeds niet verwerkt is. Deze film lijkt haar poging wel een verhaal te kunnen maken van wat er gebeurd is, met begin, midden en eind.

Ik ben onder de indruk van het lef zoveel openheid te geven over een familiegeschiedenis die je eigenlijk liever wilt verzwijgen. Je bent getuige van haar rauwe emoties als ze na al die jaren haar moeder voor het eerst spreekt. Het echte verhaal dat in beeld wordt gebracht is hoe heftig het is om zo’n stuk geschiedenis een plek te moeten geven in je leven. Kijken dus!

Lees daarna ook het interview met de maker van de documentaire, Hester Overmars.

00

Leestip: Without Inspection

Als je de eerste twee zinnen leest van het verhaal Without Inspection van Edwidge Danticat in The New Yorker, snap je dat je verder moet lezen:

It took Arnold six and a half seconds to fall five hundred feet. During that time, an image of his son, Paris, flashed before his eyes: Paris, dressed in his red school-uniform shirt and khakis the day of his kindergarten graduation. (Bron: The New Yorker)

00

Wel of niet een ‘royalist’?

Service van The Guardian. Misschien niet even opvallend, maar je kunt het nieuws rondom hét huwelijk van het jaar uitzetten:

Made me chuckle.

00
Pagina 1 van 1312345...10...Minst recente »