Gedachten

Luistertip: UnErased: The History of Conversion Therapy in America

Vandaag deel ik graag de link naar een podcast serie waarvan ik onder de indruk ben. In UnErased: The History of Conversion Therapy worden verhalen verteld over de gevolgen die mensen ondervinden als ze in aanraking zijn geweest met Conversion Therapy, een methode om homoseksuelen te ‘genezen’ van hun ziekte. Ik zet het woord genezen bewust tussen aanhalingstekens, omdat homoseksualiteit op geen enkele manier een ziekte is, en ervan genezen dus niet aan de orde is.

Als je nog nooit in de VS bent geweest, kun je je haast geen voorstelling maken hoe groot de rol van het christendom in het dagelijks leven is. Als ongelovige west-europeaan heb ik me er over verbaasd tijdens mijn bezoeken aan het land. Dat wetende, is het niet zo gek dat in de VS nog steeds veel weerstand is tegen homoseksualiteit. Met de bijbel in de hand wordt in striktere kringen iedereen duidelijk gemaakt dat homoseksualiteit, en zeker de praktiserende kant ervan, onacceptabel is. Conversion Therapy is een antwoord voor hen die met zichzelf worstelen, of eigenlijk vooral voor de directe omgeving van homoseksuelen. Na Conversion Therapy is het weer ‘business as usual’ en lijdt de familie geen reputatieschade. Zo is de gedachte.

Het werkt natuurlijk niet. Dat vertellen de getuigen in deze podcast. Het zijn niet alleen homoseksuelen die hun verhaal vertellen. Ook moeders komen aan het woord, die zich verenigd hebben in een groep genaamd Mama Bears. Een moeder vertelt hoe ze totaal van gedachte veranderde over de homoseksualiteit van haar zoon, nadat ze ook een andere interpretatie van de bijbel te horen kreeg die ruimte laat voor het liefhebben van haar kind, mét homoseksualiteit erbij. Of hoe een moeder, extreem conservatief, haar familie en vrienden kwijtraakte toen haar peuter een andere genderidentiteit bleek te hebben dan ze dacht, en daar open over was naar de buitenwereld.

In de podcast serie UnErased onderzoeken ze het fenomeen vanuit meerdere perspectieven, vertellen mensen hoe ze therapie hebben ervaren, worden relevante passages teksten van de bijbel ontrafeld door bijbelgeleerden en brengen ze in kaart welke emotionele gevolgen het heeft voor familie en homoseksuelen zelf als hun bestaansrecht in twijfel wordt getrokken. Af en toe hartverscheurend, genuanceerd en verrassende perspectieven. Luisteren dus!

Zoek het op in iTunes, of luister online: https://art19.com/shows/unerased

0

Schrijven voor Wikipedia, een open deur die maar weinig vrouwen door gaan.

Ik ben vanmiddag aangeschoven bij de WikiVrijdag in de bibliotheek van Atria in Amsterdam. Atria is het Kennisinstituut voor Emancipatie en Vrouwengeschiedenis. Elke derde vrijdag van de maand organiseert de Gendergap Werkgroep van Wikimedia (de organisatie achter Wikipedia) bij Atria een schrijfmiddag om vrouwen een grotere stem te geven in Wikipedia. Het blijkt namelijk dat er in verhouding erg weinig vrouwen pagina’s schrijven (89% is man) en er veel minder vrouwenonderwerpen aan bod komen.

Met een opgroeiende dochter is het thema van de positie van vrouwen in de maatschappij gaan groeien in mijn hoofd. Ondanks de aandacht voor genderneutraal opvoeden, verbaas ik mij nog steeds over de segregatie tussen speelgoed voor jongens en meisjes en de bijbehorende marketing. Ik hoor ineens verhalen van vriendinnen dat ze, ondanks hun geweldige vaardigheden en ervaring niet verder doorstoten naar meer verantwoordelijke functies. Het aantal meisjes dat een technisch vakkenpakket kiest op de middelbare school groeit, maar daar volgt niet altijd de keuze voor een technische vervolgopleiding uit. Daadwerkelijk technisch werk doen na een technische opleiding doen nog weer minder vrouwen. (Bron: factsheet Kiezen voor techniek, Atria)

Blijkbaar zijn er nog veel krachten in de maatschappij die meisjes en vrouwen een bepaalde kant op masseren, bewust maar vooral ook onbewust. Voor de wet ben je als vrouw gelijkwaardig, mag je kiezen wat je wilt, maar in de dagelijkse dialoog met de ander wordt je blijkbaar meer gestuurd dan je denkt.

Voor mijn dochter hoop ik op anders, maar gesprekken met andere moeders over strikte opvattingen over gendergedrag onder meisjes en jongens binnen een klas doet die hoop al snel vervagen. Er is dus nog steeds werk aan de winkel, en ik ontkom er voor mijn gevoel nu niet meer aan zelf ook een actieve rol te spelen.

Wat ik vaak hoor, is dat er een gebrek is aan rolmodellen. Dat denk ik ook. Verhalen over stoere vrouwen in de wetenschap, ik heb ze niet gehoord tijdens mijn schooljaren. Historisch is dat wel te verklaren, de maatschappelijk positie van vrouwen is nou eenmaal lange tijd beperkt geweest. Nu vrouwen een (flink) aantal decennia zelf mogen kiezen, mogen studeren, mogen werken, gehoord worden, zijn er vrouwen die iets hebben bereikt. Die hun kop boven het maaiveld hebben kunnen uitsteken. Nobelprijzen hebben ontvangen. De namen van deze vrouwen, moeten huishoudnamen worden. Veel meer dan dat ze nu zijn. Onder andere door de namen vast te leggen in het grootste kennisproject van de wereld: Wikipedia.

Dat is de reden waarom ik vanmiddag aangeschoven ben bij de schrijfmiddag. Ik wil bijdragen aan het meer zichtbaar maken van vrouwen, vooral ook vrouwen met een technische achtergrond. Een eerste naam die ik aan Wikipedia wil toevoegen is Marina van Damme. Elke vrouw die aan een technische universiteit studeerde zal deze naam herkennen, maar blijkbaar heeft nog niemand bedacht haar naam toe te voegen aan ons collectief geheugen. Hoogste tijd! Bonus: schrijft er ook weer een vrouw extra op Wikipedia 😉

Als het bij jou ook begint te kriebelen om bij te dragen, ga dan de volgende schrijfmiddag met me mee!

0

Nog even over lezersblock

Ik schreef twee dagen geleden over lezersblock. De tips in het artikel om lezersblock te doorbreken brachten me niet veel hulp. In reactie op mijn posting schreef Frank Meeuwsen zijn tip: timeboxed lezen. Een relatief korte tijd die je toewijst aan lezen.

In die 15 minuten (mét een timer!) had ik een paar weken een oude favoriet herlezen, Zen and the Art of Motorcycle Maintenance.

Gisteravond bedacht ik me ineens hoe goed deze tip eigenlijk is. Ik associeer lezen namelijk met dagen dat ik uren achtereen verdwijn in een boek (en het dan meestal ook in een dag uit heb). Ik ben alleen geen acht meer, toen een dag nog huiswerkloos was. Ik ben ook geen vijftien meer en op vakantie met mijn ouders, die heel lief de buurjongen op de camping voor mij wegwimpelden, omdat ik In de Ban van de Ring zat te lezen en écht niet bereid was mij los te rukken uit Mordor. Zelfs niet om te zeggen dat ik geen zin had in een potje pingpong. Ook de dagen van studieontwijkend gedrag op een brakke dag liggen ver achter mij.

Mijn leven is drastisch veranderd en het is tijd dat ik mijn associatie met wat een goed leesmoment is verleg. Timeboxed lezen gaat me daarbij helpen. Dank je Frank!

0

Lezersblock, je weet wel, als het lezen van een boek je niet meer lukt

Ik beken. Ik heb al heel lang last van lezersblock. Ooit was het lezen van boeken mijn spelen, mijn leren, mijn zijn. En toen kwam internet, ging ik bloggen, hielden Twitteraars niet op met interessante artikelen delen en was Facebook nooit uit te lezen. En kreeg ik een kind.

Lezen doe ik de hele dag door, maar een boek openen gaat gepaard met mentaal verzet. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik na een paar alinea’s mentaal meestal ergens anders ben. Denkend aan m’n kind, of over de aanstaande klus voor een klant, afgeleid door een blik op de borden op het aanrecht die eigenlijk al in de afwasmachine hadden moeten staan, of door het piepje van de wasmachine.

Ik deed vroeger niets liever dan verdwijnen in verhalen. Meevoelen met de hoofdpersoon, verdwijnen in andere werelden, leren van anderen die de tijd hebben genomen hun visie op de wereld eens uitgebreid uiteen te zetten. Deze dagen ben ik al heel tevreden als ik het me lukt de New Yorker open te slaan, die vaak pas na een week uit het folie wordt gehaald, en een artikel in één ruk uit te lezen.

Nu ik mezelf al een tijd uit het boek zonder einde heb bevrijd (ook wel Facebook genaamd), de baby een peuter is geworden en de kennismakingsperiode met Amersfoort voorbij is, heb ik honger naar nieuwe verhalen. Naar inspiratie uit andere werelden en nieuwe perspectieven. Hoogste tijd om het boek als medium te omarmen.

Alleen, die mentale weerstand is hoog. De vermoeidheid loert nog steeds om te hoek. Er staat elke dag afwas op het aanrecht. De wasmachine moet op enig moment toch echt leeg om stank te voorkomen. Hoe kom ik toch weer aan het lezen?

Mental Floss heeft 8 tips om lezersblock te doorbreken. Zouden deze tips me kunnen helpen?

De eerste tip: Begin gemakkelijk. Ik kijk even naar mijn boekenkast. OK, ik zal nu niet meteen naar Infinite Jest grijpen, lichtere kost is beter. Klinkt te doen.

De tweede tip: probeer een collectie verhalen. Dertig pagina’s waarin een verhaal afgerond wordt, klinkt haalbaarder dan een verhaal van 450 pagina’s. Hé, da’s toevallig, naast Infinite Jest staat een verhalenbundel van Neil Gaiman. Oh ja, daar was ik vorig jaar in begonnen. Kwam niet verder dan het tweede verhaal. Misschien moet ik het boek nog een kans geven, maar eigenlijk ben ik nooit fan geweest van korte verhalen. Ook niet van novelles. Net als je lekker in het verhaal zit, is het alweer voorbij en dan moet je weer op zoek naar een nieuw verhaal. Doe mij maar zo’n dik boek.

Tip 3 dan, lees eens een ander genre. Hmmm, tussen filosofie en Harry Potter in staat eigenlijk elk genre wel op m’n leeslijst. Volgende tip alsjeblieft!

De vierde tip: lees pagina 69 om te beoordelen of je het boek wilt lezen. Ik lees hoofdzakelijk e-books. Bladeren werkt niet zo handig. En in de e-book winkel is pagina 69 meestal geen onderdeel van de ‘sample’.  Helaas, gaat me niet helpen.

Tip nummer vijf: voel je niet verplicht een boek uit te lezen als je het niet leuk vindt. Een boek wegleggen (of naar de volgende browsen), omdat het ik het niets vind doe ik al regelmatig. Het probleem is dat ik niet verder kom in boeken die ik echt leuk vind.

Luister naar een audioboek, als zesde tip. Wanneer dan? Ik hoef niet naar m’n werk te fietsen/treinen/autorijden. Thuis heb ik dezelfde afleiding als bij het lezen van een boek, luisteren verandert daar niets aan. Wat ik wel doe sinds kort, is het luisteren van podcasts als ik een eindje ga fietsen door de polder. Dat lukt me twee keer een uur in de week maximaal. Niet genoeg om het de verhaallijn van een audioboek vast te houden. Podcasts zijn perfect daarvoor.

Nummer zeven: doe de technologie aan de kant. Er wordt gedoeld op TV, telefoon en computer. Logisch. Als je wilt lezen, kun je niet iets anders doen. Als je TV kijkt, kun je geen boek lezen (behalve als je Ton Zijlstra heet). Eerlijk is eerlijk, als peuterlief eindelijk in bed ligt, zet ik liever eerst even de TV aan om DWDD terug te kijken. Even horen waar Nederland zich druk om maakt. Daar kan ik drie kwartier in de avond mee winnen. Ook heel eerlijk: deze moeder ligt elke avond al heel vroeg in bed. Iets met eerder genoemde peuter die met snotneuzen niet altijd even goed slaapt. Een uur lezen in bed is een uur te weinig slaap.

Ik vestig mijn hoop op de laatste tip, herlees een oude favoriet. Herlezen doe ik zelden. In mijn hele leven zijn er slechts drie boeken(reeksen) die ik meer dan één keer heb gelezen. Andere boeken zijn niet favoriet genoeg. Bovendien, ik wil graag nieuwe inspiratie, nieuwe perspectieven.

Afijn, op de eerste tip na, weinig bruikbaars om m’n lezersblock te doorbreken. Het lezen van het artikel heeft wel m’n bloggersblock doorbroken. Dat is in ieder geval positieve bijvangst.

Ik ga nu maar eens kijken welke chick lit ik ga downloaden van bol of amazon. Als zelfs dat niet lukt, dan weet ik dat dit niet het moment is mezelf te forceren.

0

Kijktip: Hoe breng je een té gevoelig verhaal in beeld?

Afgelopen woensdag heb ik met verwondering gekeken naar de documentaire De Vrouw van een Pedofiel. Het is een Britse documentaire, gemaakt door Brinkworth Television (oorspronkelijke titel: Married to a Paedophile). Fantastisch gefilmd. Dat is ook waarom ik er met verwondering naar heb gekeken.

Het onderwerp is gevoelig. En dat is een understatement. Hoe creëer je een veilige setting voor vrouwen, die sinds de veroordeling van hun man maatschappelijk niet meer mee mogen doen, zodat ze toch hun verhaal kunnen vertellen? Dat ze in hun nieuw bevochten leven, niet opnieuw achtervolgd worden door het gedrag van die ander, waar ze part nog deel aan hadden?

Wat je vaak ziet is dat er een interview gedaan wordt en de geïnterviewde onherkenbaar in beeld komt. Alleen van achter gefilmd, in het donker gefilmd, met pruiken en gezichtsmaskers op. Niet optimaal, maar alles om de identiteit van de geïnterviewde te beschermen, anders doen ze nooit hun verhaal. Het is een compromis, want door slachtoffers onzichtbaar te maken, ontmenselijk je het verhaal eigenlijk ook.

In deze documentaire hebben ze voor een hele andere oplossing gekozen. Ze hebben gesprekken opgenomen en laten acteurs de gesprekken naspelen. Je hoort niet de stem van de acteurs, maar zij lipsyncen de gesprekken met de geïnterviewden. Er is in huiselijke setting gefilmd, alsof je bij de geïnterviewden aan de keukentafel zit.

De eerste minuten wist ik niet waar ik naar keek. De acteurs zijn zo goed gecast bij de stemmen en spelen hun rol fantastisch. De herhaalde boodschap dat de hele documentaire is gefilmd met acteurs en op andere locaties is echt nodig. Zó goed is het gedaan.

Kijken dus!

0

De scène die je ongeloofwaardig zou vinden, maar dan in het echt.

Als je deze scène zou schrijven, dan schrap je ‘m vast weer. Veel te ongeloofwaardig, zelfs voor een gruwelijke horrorroman. Als het dan in het echt gebeurd, is het wel voer voor de fantasie.

Een eigenaar van een vegetarisch restaurant in Bangkok heeft mensenvlees gebruikt in zijn gerechten. De man vermoordde een vaste klant en stopte stukken vlees van het lichaam tussen de noedels.

Bron.

Update 2 november: wat jammer. Ook in de werkelijke wereld blijkt het niet waar. Lees de update van het oorspronkelijke bericht. Zie je wel, het is gewoon té ongeloofwaardig 😉

0