Gedachten

Ontneem ‘m z’n naam

Afgelopen vrijdag gebeurde er iets vreselijks in Nieuw-Zeeland. Een man pleegde massamoord en liet de hele wereld meekijken. De grote platforms zijn druk bezig geweest de beelden te weren, maar iets online verwijderen blijkt ook voor de reuzen met al hun kennis over algoritmes, menselijk gedrag en leger aan moderators onmogelijk. Vervolgens duiken ‘stills’ van de dader uit de bewuste video op als illustratie bij berichtgeving in de reguliere pers en circuleert zijn naam rijkelijk. Ik werd er ongemakkelijk van.

Mijn ongemak zit ‘m in twee dingen. Ten eerste wil ik helemaal niet weten wie de schurk is. Ik wil zijn naam niet kennen en zijn gezicht niet zien. Het is al erg genoeg dat de naam en het gezicht van de massamoordenaar van Utøya voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Precies wat deze man beoogde: een naam in het collectieve geheugen van de wereld. Net zoals de dader in Nieuw-Zeeland beoogde door te livestreamen tijdens de moorden. Ik wil deze man niet in mijn hoofd moeten meedragen voor de rest van mijn leven.

Het tweede deel van mijn ongemak zit ‘m dan ook in het feit dat de media de dader zo makkelijk in de kaart speelt. Foto en naam zijn zo prominent aanwezig dat het bijna onmogelijk is deze informatie niet te zien. De crux zit ‘m in de herhaling. Door herhaling ga je het onthouden en dat is precies wat de dader wil: de eindeloze herhaling van zijn naam en daad. Net zo lang tot zijn naam collectieve kennis is geworden.

Ik was dan ook ontroerd toen ik vanochtend las dat de premier van Nieuw-Zeeland zijn naam nooit in de mond zal nemen.

He sought many things from this act of terror, but one was notoriety and that is why you will never hear me mention his name. […]To others I implore you: speak the names of those who were lost rather than the name of the man who took them. He may have sought notoriety, but we in New Zealand will give him nothing. Not even his name.

Ik zou willen dat kranten en nieuwszenders zich aansluiten bij deze strategie, maar ironisch genoeg zag ik deze video in een nieuwsbericht op The Guardian waar in de zesde zin de naam van de dader alweer genoemd wordt.

Als ik de naam niet wil weten, dan zit er voor mij niks anders op dan de nieuwssites selectief te scannen en nieuwsprogramma’s uit te zetten zodra het onderwerp aan bod komt. En dan nog kan ik alleen maar hopen dat de kracht van de herhaling dit keer geen vat op mijn onbewuste geheugen krijgt.

0

Een wachtwoordenboek? Krijg een jaar lang 1Password cadeau!

Ik moest een pakketje ophalen bij de lokale Bruna. Bij binnenkomst waren er twee mensen voor mij en zoals je dat doet tijdens het wachten kijk je wat rond. Ten minste, als je van het type bent dat wachten nog prima kan zonder scherm, zoals ik. Mijn ogen dwaalden doelloos over de spullen die in de winkel staan. De muur met inktcartridges, de bakjes met pennen, tafels met boeken en….wachtwoordenboeken. Wat?!

Inmiddels zijn de mensen voor mij klaar en ben ik aan de beurt. Ik maak snel even een foto voor ik mijn pakket aanneem, zodat ik thuis rustig kan beoordelen of mijn hersenen wel correct hebben geregistreerd wat ik gezien heb.

Eenmaal thuis bekijk ik de foto. Ja, het staat er toch echt:

WACHTWOORDENBOEK
Notitieboek voor jouw favoriete sites, gebruikersnamen en wachtwoorden.

Aan de zijkant van de wikkel staat nog “offline overzicht voor online gemak”.

Wacht even, in 2019 een product in de markt zetten dat uitnodigt tot gedrag waarvan iedereen weet dat het wel een heel onveilige manier is om wachtwoorden te bewaren. Wie durft dat?

Ik heb het even uitgezocht en kom bij ImageGroup Holland uit. Onder het merk Interstat brengen ze papier- en schrijfwaren uit. Naar eigen zeggen is het zelfs een van Nederlands grootste uitgeverijen.

In hun catalogus vind ik zowaar de desbetreffende wachtwoordenboeken, “alleen in display verkrijgbaar”. In de omschrijving vinden we twee geruststellingen. Ten eerste:

Natuurlijk bewaar je deze boeken op een veilige plek!

Goede tip, maar ik verwacht niet dat iemand die een wachtwoordenboek aanschaft deze in een kluis gaat bewaren.

De tweede geruststelling:

Na het verwijderen van de wikkel zie je geen verschil meer met een normaal notitieboek.

Behalve als je de blauwe koopt, waar allemaal sleuteltjes opstaan, een niet zo subtiele hint naar de inhoud van het boek.

Bespaar je alsjeblieft deze €8,95 en geef dat uit aan een abonnement op een wachtwoordmanager. 1Password of LastPass bijvoorbeeld. Ik vertrouw al jaren op 1Password en raak nooit meer wachtwoorden kwijt én heb overal een uniek en ingewikkeld wachtwoord voor aangemaakt. Zelf hoef ik maar één wachtwoord te onthouden. Tijdbesparend, want ik hoef niet mijn wachtwoordenboek uit de kluis te halen en er eindeloos in te bladeren op zoek naar dat ene wachtwoord. Veilig, want mijn wachtwoord is alleen in mijn gedachten geschreven en alle andere wachtwoorden zijn ingewikkeld en moeilijk te kraken. Mocht een service gehackt zijn dan hoef ik slechts dat ene wachtwoord te wijzigen.

Wil je ook overstappen op een wachtwoordmanager, maar weet je niet hoe of schrik je van de prijs? Voor de eerste die reageert met “een wachtwoordenboek zuigt” krijgt van mij een jaar lang 1Password cadeau! Nu heb je geen excuus meer 😉

0

Lees deze: Dyslexia

Een kind van tien schreef een #gedicht:

Het woord dat geschreven lijkt als ‘galiure’ moet zijn ‘failure’.

Zo’n 52000 keer geretweet op moment van schrijven. En terecht.

0

“Ik vind wiskunde leuk en wil kapper worden.”

Een meisje van vijftien dat gekidnapt werd door IS en nu in een vrouwencommune in Syrië leeft zegt het volgende:

“I love going to school, I love mathematics. And I’m going to be a hairdresser when I grow up.” (bron)

Ik zou wensen dat alle meisjes van Nederland die later kapper willen worden net zo vrijuit roepen dat ze van wiskunde houden.

0