Gedachten

Als Venetië onder water staat…

…lachen de toeristen. Althans, zo lijkt het als je deze fotoserie bekijkt.
0

Poëzie zoals ik het nooit heb geleerd

Als je eerste kennismaking met een potentiële liefdeskandidaat gehuld gaat in een eindeloze zoektocht naar dat ene woord dat je allebei wél begrijpt, dan zal de liefde die had kunnen zijn nooit groeien. Dat is ongeveer mijn kennismaking met poëzie. In de lessen Nederlands op school kwam ik niet verder dan regels ontcijferen van gedichten die niet over mij gingen, noch over een tijd waar ik iets van had geleefd. Kleinschalig als mijn leven was, kon ik mij niet door het eindeloos lijkend aantal lagen van verhulde betekenis graven waarmee de dichters van, voor een tiener al lang, vervlogen tijden hun wereldbeeld weergaven. Poëzie en ik waren geen match.

Als je dan na een half leven geleid te hebben zelf serieuzer begint te kijken naar de woorden die een zin maken en er achter komt dat er telkens zinnen achter elkaar uit je pen vloeien die gezamenlijk verdacht veel lijken op een gedicht, wordt het tijd om deze verschijning opnieuw te leren kennen en het eerste oordeel te heroverwegen. Zo heb ik in de afgelopen jaren voor het eerst, dankzij Stephen Fry, serieus gespeeld met jamben en voeten, ritme en rijm. Er staan ineens dichtbundels in mijn boekenkast. En nog recenter struin ik zelfs het internet af naar de gesproken varianten. Wat blijkt? De liefde tussen mij en poëzie groeit.

Verklaarde ik vroeger de gemiddelde Brit die hele gedichten uit het hoofd kan opdreunen voor gek, nu denk ik regelmatig dat ik gaten in mijn kennis heb, omdat ik niet eens één regel van Slauerhoff weet. Ik ben gegrepen door poetry slam, veelvuldig op Youtube te vinden, en baal elke schrijfdag weer dat het mij niet lukt de zinnen die in mijn hoofd rondspoken naar buiten te schrijven. Geen dag gaat er voorbij of er schiet me een zin te binnen die de potentie heeft door te groeien tot een gedicht, van vrije vorm tot sonnet.

Het is dan ook met alle liefde dat ik een paar links deel die mijn ontluikende liefde voedden in de afgelopen weken.

De titel van het artikel zegt het al: How poetry can light up your darker moments (The Guardian)

In aansluiting daarop ben ik onder de indruk hoe anderen woorden kunnen geven aan het type donkere dagen dat ook ik heb meegemaakt. Kijk bijvoorbeeld naar deze ‘performance’ van Reagan Myers: Depression is funny like that.

Voor elke fase in je leven kun je wel een gedicht vinden: From John Keats to Nick Cave: poems for every stage in life (The Guardian)

En tot slot hoe veel sterker een argument wordt door goed geschreven woord en goed geschoten beeld te combineren. Vele malen indrukwekkender dan een politicus die achter een houten doos verkondigt hoe de wereld zou moeten zijn.

Ja, het zijn allemaal Engelstalige voorbeelden. Ik denk dat het iets te maken heeft met het wel of niet leren opdreunen van gedichten op school. En de omvang van het taalgebied natuurlijk.

1

Smart Stuff That Matters Unconference 2018

Het gaat gebeuren! Ton en ik organiseren weer een ‘birthday unconference’. Zelfde concept, nieuwe locatie. De reden? Ik word 30 augustus 40. Dat wil ik groots vieren met leuke mensen om me heen. Zoals jij.

Smart Stuff That Matters (STM18) – 31 augustus en 1 september – Amersfoort.

In vogelvlucht:
Vrijdag 31 augustus is de ‘unconference’. Een dag lang de diepte in en tinkeren rondom het thema Smart Stuff That Matters
Zaterdag 1 september is het feest. Mythische grillworst, wijn, bier en menselijk vermaak voor groot en klein.

De unconference:
Als thema hebben we dit jaar gekozen voor Smart Stuff That Matters. Geeks onder ons denken dan meteen aan gadgets en Internet of Things, maar wij kijken breder naar het onderwerp. Hoe kunnen we lokaal handelen naar globale ontwikkelingen? Welk gedrag past daarbij? Welk gereedschap hebben we dan nodig? Wat is slim te organiseren binnen je eigen familie en buurt? Welke vaardigheden en digitale geletterdheid heb je nodig om een ‘smart citizen’ te zijn?

Het thema is gezet, de invulling komt van jou. Als je deelneemt aan onze unconference geef je actief vorm aan de inhoud van het programma. Je kunt suggesties doen voor een gespreksonderwerp, een korte presentatie geven, een demonstratie geven van iets dat je zelf hebt gemaakt of gebruikt, of wat je maar wilt delen met de groep tijdens de dag.

En tinkeren kan ook! Onze vrienden van Frysklab zetten de bus weer voor onze deur, dus Smart Stuff ter plekke maken is mogelijk!

Goed om te weten, de voertaal is Engels.

Het feest:
Vanaf 15:00 uur staat onze deur open en kort daarna gaat de grill aan voor onze mythische worsten. We zorgen voor eten (ook voor niet-vlees eters), drinken en entertainment voor de kinderen. Met elkaar tinkeren in de bus van Frysklab, kletsen, vissen en muziek maken (piano en gitaren aanwezig), het is allemaal mogelijk.

Aanmelden
Wil je ook meedoen met STM18? STM18 is een privé-event en meedoen kan alleen op uitnodiging. Wil je een uitnodiging ontvangen? Neem contact met me op of gebruik het webformulier om je interesse aan te geven.

Alle praktische en achtergrondinformatie vind je op het blog van Ton:
https://www.zylstra.org/blog/stuff-that-matters-unconference-2018-smart-home-edition/

Lees ook ons boek ‘How to unconference your birthday‘ waarin we vertellen hoe we het de eerste keer hebben georganiseerd.

0

Kijktip: Game of Phones (VPRO thema-uitzending)

Gister belandde ik in een uitzending die onmiddellijk mijn aandacht vasthield. Het bleek de thema-uitzending van de VPRO te zijn, Game of Phones.

De smartphone lijkt ons leven tot één groot spel te maken. Het spelelement dringt op veel vlakken door: in de liefde, op de werkvloer, in de zorg en bij de politie. Wat zijn de gevolgen van die tendens? En wat is het spel dat tegelijkertijd aan de achterkant – door de bedrijven die deze apps bedenken – met ons gespeeld wordt?

In een reeks korte verhalen wordt gedurende anderhalf uur het thema verkend en belicht door enthousiaste ontwikkelaars, gebruikers en kritische wetenschappers.

Het uiteindelijk beeld dat geschetst wordt waar de normen naar toe bewegen ten aanzien van beloning van werk en controlemiddelen in spelvorm, vind ik spannend. De enge variant van spannend welteverstaan. Een kleine blik in onze toekomst werd al gegeven door Ruben Terlou in de laatste aflevering van zijn serie over China. Daarin laat Terlou zien hoe gezichtsherkenning het nieuwe controlemiddel wordt van de Chinese overheid. Diezelfde blik kwam ook in deze uitzending voorbij met als extra spannende laag dat dergelijk middelen in handen komen van iedereen.

Kortom, ondanks de anderhalf uur die het duurt, raad ik je aan de hele aflevering terug te kijken om te zien waar je binnenkort in je werk of in je leven mee te maken gaat krijgen.

0

Waarom je zou moeten schrijven.

Volgens de onderzoeken waar Ben Tiggelaar in zijn NRC column naar verwijst moet je schrijven want:

1. Schrijven maakt slim;
2. Schrijven maakt gelukkig;
3. Schrijven helpt om te verwerken.

Van nummer één kan ik bij mezelf niet vaststellen of het waar is, bij nummer twee en drie wel. Ik heb lange tijd in ontkenning geleefd, maar ik móet nou eenmaal schrijven. Van een klaagzang in een dagboek niet geschikt voor andermans ogen tot het boetseren van een sonnet en alle genres er tussenin. Voor mij voelt het zo:

Ik schrijf dus ik besta.

0

Leestip: Luyendijk stelt pittige vragen over de onderzoeksjournalistiek

[…]lopen onderzoeksjournalisten van nu, met hun kritische blik op de huidige democratie, niet het gevaar de nuttige idioten te worden van demagogen en protestpartijen?

Dat is de vraag die Joris Luyendijk opwerpt. Een goede vraag, niet makkelijk te beantwoorden. Lees het hele artikel op De Correspondent (ook beschikbaar in het Engels)

0