Gedachten

Leestip: The Philosopher Redefining Equality

Deze week in The New Yorker een artikel over de filosofe Elizabeth Anderson. Een lang artikel, over haar werk, over haar ideeën, over haar als persoon. Tot het lezen van dit prachtige stuk over Anderson, had ik haar naam nog nooit gehoord. Je leer haar kennen als iemand die naar de samenleving kijkt met een brede blik, gangbare economische theorieën plaatst in de historische context van de bedenkers en een oplossingsrichting meegeeft voor ons in het hier en nu. Een verademing! Nu ik deze introductie heb gelezen, kan ik niet anders dan haar boeken op mijn te lezen-lijst zetten.

Our real concern should be equality not in material benefits, Anderson argues, but in social relations: democratic equality.

The Philosopher Redefining Equality, Nathan Heller, The New Yorker (jan. 7 2019)

0

Gutenberg. Werkt het nu dan?

#wordpress #gutenberg

Toen ik nog een jonge blogger was, zo’n vijftien jaar geleden, werd ik verliefd op WordPress (en een klein beetje op Matt ‘photomatt’ Mullenweg), omdat het zoveel makkelijker was dan Movable Type (dat ik alleen kon gebruiken omdat mijn lief een ‘geek’ is, aldus mijzelf tijdens BlogTalk 2.0). Met WordPress voelde ik eindelijk macht over mijn eigen publiceren, was ik niet meer overgeleverd aan de bereidheid van een ander me te helpen mijn digitale smoel vorm te geven.

Zoals dat gaat met alle grote liefdes, de verliefdheid wordt minder met de tijd. Je raakt aan elkaar gewend, de omgang wordt normaal. De verliefdheid gaat over in houden van. Naarmate de tijd verstrijkt ga je je ook ergeren aan kleine dingen. Schoonheidsfoutjes die in het begin nog wel schattig waren zijn na jaren nog steeds niet weggepoetst en worden ineens ‘een dingetje’. Maar je hebt tijd in elkaar geïnvesteerd en dus geef je niet op. Je groeit samen op. Je weet meer, kunt meer, accepteert uiteindelijk elkaars nukken, want ja, ergens anders lijkt het gras wel groener, maar inmiddels weet je ook dat schijn altijd bedriegt.

En dan na jaren van kleinere en grotere aanpassingen aan elkaar, vertelt je grote liefde dat het allemaal anders moet. Die komt binnen. Nog nooit heb ik zoveel ophef gezien om een nieuwe versie van WordPress als de afgelopen maanden. Waar gaat het over? Een nieuwe editor, de omgeving waarin je een bericht schrijft. Een totaal nieuwe omgeving om flexibeler je bericht of pagina in te delen met ‘blocks’.

Prachtig, zou je zeggen. Eén klein dingetje. Je theme moet wel klaar zijn om dit ook daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Als je dan bedenkt dat er heel veel wordpress themes in omloop zijn, dan snap je dat heel veel mensen op het moment van aankondigen heel onrustig werden.

De stap naar het gebruik van blocks voor content begrijp ik heel goed. Zelf heb ik ook menig website gebouwd en sommige professioneel ogende oplossingen voor de lay-out van een pagina waren tot nu toe alleen mogelijk met gebruik van (best ingewikkelde) plugins en kennis van HTML. Voor de gemiddelde gebruiker te ingewikkeld om zelf te doen, maar ze willen wel die ‘profi look’ op hun bescheiden website. Met de introductie van de nieuwe editor probeert WordPress weer een makkelijke tool voor publicatie te worden voor mensen zonder technische kennis. Lees op het blog van Matt Mullenweg (de medeoprichter van WordPress) waarom ze in hebben gezet op het ontwikkelen van de Gutenberg editor.

Gelukkig heb ik ooit een bescheiden investering gedaan in een theme (u-design) dat onderhouden wordt door een goed team en dus meteen bij uitrol van WordPress 5.0 “Bebo” een nieuwe versie klaar had staan. Ik heb een maand gewacht met upgraden, om er zeker van te zijn dat de eerste kreukels gladgestreken zijn. Nu zit ik te schrijven in de nieuwe Gutenberg editor. Het voelt onwennig, maar ook fijn.

Elke relatie heeft crisismomenten. Dit had er één kunnen worden, maar ach, soms is een beetje wachten en je schouders ophalen genoeg om een crisis af te wenden. Ik ga gewoon weer verder met bloggen. Zoals ik al ongeveer vijftien jaar, met ups en downs, heb gedaan.

0

Adventskalender 2018

Eind  november had ik een vage notie dat het wel leuk zou zijn om de maand december af te sluiten met een groots gebaar. Een adventskalender. Hoe gaaf zou het zijn om elke dag een verhaal te delen? En daar dan ook een video bij maken? Moet kunnen toch?

Ik had wel wat ideeën, en ook wel verhalen in het archief, maar de videos waren er allemaal nog niet. Ik had echt geen idee of het zou lukken. Een fikse verkoudheid, die ruim twee weken aanhield, maakte het voorlezen en inspreken extra uitdagend. Gelukkig kun je met monteren kuchen, proesten en niezen er uit knippen. En nu kan ik, 23 video’s en 23 dagen later, zeggen: de adventskalender is compleet!

Het was veel werk, maar ik heb zóveel geleerd. Nieuwe technieken, snel leren schakelen, knopen doorhakken, waar je materiaal vindt dat je kunt hergebruiken, wat je nog wel kunt doen als je stem niet geschikt is voor opnames. M’n arme ouwe iMac heeft het zwaar gehad deze weken.

Een strikte deadline van elke avond 10 uur iets online zetten heeft me geholpen creatiever na te denken en sneller een knoop door te hakken over wat goed genoeg is. Perfectionisme moest overboord, en dat is maar goed ook. Daardoor kwam ik weer in een maakritme en begonnen ideeën beter te vloeien.

Ik heb erg veel plezier gehad in het bedenken van een verhaal over Krokus Boon (een naam door één van mijn Random Story-lezers bedacht), er ontstond een vierluik over dieren met steeds een gruwelijk plot (hier is deel één), heb uit de doeken gedaan hoe Pietster als freelancer z’n werk doet, heb gegraven in de bundels van Komrij naar gedichten in het publieke domein, heb een sokschaap in elkaar geknutseld en tot leven gewekt, net als Kabouter Spillebeen (de absolute favoriet van mijn dochter van 2,5),  verhalen uit het archief opgepoetst, nieuwe gedichten geschreven en verhalen geïmproviseerd met storycubes.

De kalender had geen vorm kunnen krijgen zonder de aanmoediging van Ton, ook al zat ik ’s avonds meestal nog te monteren, en het geduld van m’n dochter, die regelmatig zelf moest spelen op mijn werkkamer terwijl ik nog even een filmpje af moest maken.

Voor nu neem ik even pauze om het einde van 2018 te vieren met m’n gezin, m’n familie en vrienden. Als je geabonneerd bent op mijn Random Stories mailinglijst, zie je vanzelf weer een nieuw verhaal verschijnen in 2019, op een random dag, op een random tijdstip, in een random vorm, met een random onderwerp. Nog geen abonnee? Schrijf je meteen in!

Ik sluit af met de laatste video van de kalender: mijn eindejaarsgroet aan jou. Dank voor het kijken en tot 2019! En mocht je je in de komende dagen op enig moment vervelen, onder deze video vind je de links naar alle verhalen die ik deze maand heb gepubliceerd.

Alle video’s van de adventskalender 2018:

2 december: Kat en Kanarie (verhaal in één dag)
3 december: Brechtje wil meer (storycubes)
4 december: Mevrouw De Laat (gedicht)
5 december: De week van Pietster
6 december: Een kwartier samen lezen
7 december: Klaagschaap: fucking kinderliedjes
8 december: Aan Rika – Piet Paaltjens
9 december: Muis en Mier (verhaal in één dag)
10 december: Julie en de bal (storycubes)
11 december: Rijkswachter (gedicht)
12 december: De man in de supermarkt (verhaal in één dag)
13 december: Xander en Claire flirten er flink op los
14 december: Klaagschaap: kinderen en hun smerige handjes
15 december: Daar was een vogel – J.P. Vuylsteke
16 december: Vlinder en Bij (verhaal in één dag)
17 december: spillebeen
18 december: Zinnen in mijn hoofd (gedicht)
19 december: Krokus Boon (verhaal in één dag)
20 december: De Wolk (gedicht)
21 december: Klaagschaap: kerst en nieuwjaarsdag
22 december: Op een tabaks-doos – Pieter Elzevier
23 december: Bij en Kat (verhaal in één dag)
24 december: Merry Christmas!

0

Luistertip: UnErased: The History of Conversion Therapy in America

Vandaag deel ik graag de link naar een podcast serie waarvan ik onder de indruk ben. In UnErased: The History of Conversion Therapy worden verhalen verteld over de gevolgen die mensen ondervinden als ze in aanraking zijn geweest met Conversion Therapy, een methode om homoseksuelen te ‘genezen’ van hun ziekte. Ik zet het woord genezen bewust tussen aanhalingstekens, omdat homoseksualiteit op geen enkele manier een ziekte is, en ervan genezen dus niet aan de orde is.

Als je nog nooit in de VS bent geweest, kun je je haast geen voorstelling maken hoe groot de rol van het christendom in het dagelijks leven is. Als ongelovige west-europeaan heb ik me er over verbaasd tijdens mijn bezoeken aan het land. Dat wetende, is het niet zo gek dat in de VS nog steeds veel weerstand is tegen homoseksualiteit. Met de bijbel in de hand wordt in striktere kringen iedereen duidelijk gemaakt dat homoseksualiteit, en zeker de praktiserende kant ervan, onacceptabel is. Conversion Therapy is een antwoord voor hen die met zichzelf worstelen, of eigenlijk vooral voor de directe omgeving van homoseksuelen. Na Conversion Therapy is het weer ‘business as usual’ en lijdt de familie geen reputatieschade. Zo is de gedachte.

Het werkt natuurlijk niet. Dat vertellen de getuigen in deze podcast. Het zijn niet alleen homoseksuelen die hun verhaal vertellen. Ook moeders komen aan het woord, die zich verenigd hebben in een groep genaamd Mama Bears. Een moeder vertelt hoe ze totaal van gedachte veranderde over de homoseksualiteit van haar zoon, nadat ze ook een andere interpretatie van de bijbel te horen kreeg die ruimte laat voor het liefhebben van haar kind, mét homoseksualiteit erbij. Of hoe een moeder, extreem conservatief, haar familie en vrienden kwijtraakte toen haar peuter een andere genderidentiteit bleek te hebben dan ze dacht, en daar open over was naar de buitenwereld.

In de podcast serie UnErased onderzoeken ze het fenomeen vanuit meerdere perspectieven, vertellen mensen hoe ze therapie hebben ervaren, worden relevante passages teksten van de bijbel ontrafeld door bijbelgeleerden en brengen ze in kaart welke emotionele gevolgen het heeft voor familie en homoseksuelen zelf als hun bestaansrecht in twijfel wordt getrokken. Af en toe hartverscheurend, genuanceerd en verrassende perspectieven. Luisteren dus!

Zoek het op in iTunes, of luister online: https://art19.com/shows/unerased

0

Schrijven voor Wikipedia, een open deur die maar weinig vrouwen door gaan.

Ik ben vanmiddag aangeschoven bij de WikiVrijdag in de bibliotheek van Atria in Amsterdam. Atria is het Kennisinstituut voor Emancipatie en Vrouwengeschiedenis. Elke derde vrijdag van de maand organiseert de Gendergap Werkgroep van Wikimedia (de organisatie achter Wikipedia) bij Atria een schrijfmiddag om vrouwen een grotere stem te geven in Wikipedia. Het blijkt namelijk dat er in verhouding erg weinig vrouwen pagina’s schrijven (89% is man) en er veel minder vrouwenonderwerpen aan bod komen.

Met een opgroeiende dochter is het thema van de positie van vrouwen in de maatschappij gaan groeien in mijn hoofd. Ondanks de aandacht voor genderneutraal opvoeden, verbaas ik mij nog steeds over de segregatie tussen speelgoed voor jongens en meisjes en de bijbehorende marketing. Ik hoor ineens verhalen van vriendinnen dat ze, ondanks hun geweldige vaardigheden en ervaring niet verder doorstoten naar meer verantwoordelijke functies. Het aantal meisjes dat een technisch vakkenpakket kiest op de middelbare school groeit, maar daar volgt niet altijd de keuze voor een technische vervolgopleiding uit. Daadwerkelijk technisch werk doen na een technische opleiding doen nog weer minder vrouwen. (Bron: factsheet Kiezen voor techniek, Atria)

Blijkbaar zijn er nog veel krachten in de maatschappij die meisjes en vrouwen een bepaalde kant op masseren, bewust maar vooral ook onbewust. Voor de wet ben je als vrouw gelijkwaardig, mag je kiezen wat je wilt, maar in de dagelijkse dialoog met de ander wordt je blijkbaar meer gestuurd dan je denkt.

Voor mijn dochter hoop ik op anders, maar gesprekken met andere moeders over strikte opvattingen over gendergedrag onder meisjes en jongens binnen een klas doet die hoop al snel vervagen. Er is dus nog steeds werk aan de winkel, en ik ontkom er voor mijn gevoel nu niet meer aan zelf ook een actieve rol te spelen.

Wat ik vaak hoor, is dat er een gebrek is aan rolmodellen. Dat denk ik ook. Verhalen over stoere vrouwen in de wetenschap, ik heb ze niet gehoord tijdens mijn schooljaren. Historisch is dat wel te verklaren, de maatschappelijk positie van vrouwen is nou eenmaal lange tijd beperkt geweest. Nu vrouwen een (flink) aantal decennia zelf mogen kiezen, mogen studeren, mogen werken, gehoord worden, zijn er vrouwen die iets hebben bereikt. Die hun kop boven het maaiveld hebben kunnen uitsteken. Nobelprijzen hebben ontvangen. De namen van deze vrouwen, moeten huishoudnamen worden. Veel meer dan dat ze nu zijn. Onder andere door de namen vast te leggen in het grootste kennisproject van de wereld: Wikipedia.

Dat is de reden waarom ik vanmiddag aangeschoven ben bij de schrijfmiddag. Ik wil bijdragen aan het meer zichtbaar maken van vrouwen, vooral ook vrouwen met een technische achtergrond. Een eerste naam die ik aan Wikipedia wil toevoegen is Marina van Damme. Elke vrouw die aan een technische universiteit studeerde zal deze naam herkennen, maar blijkbaar heeft nog niemand bedacht haar naam toe te voegen aan ons collectief geheugen. Hoogste tijd! Bonus: schrijft er ook weer een vrouw extra op Wikipedia 😉

Als het bij jou ook begint te kriebelen om bij te dragen, ga dan de volgende schrijfmiddag met me mee!

0

Nog even over lezersblock

Ik schreef twee dagen geleden over lezersblock. De tips in het artikel om lezersblock te doorbreken brachten me niet veel hulp. In reactie op mijn posting schreef Frank Meeuwsen zijn tip: timeboxed lezen. Een relatief korte tijd die je toewijst aan lezen.

In die 15 minuten (mét een timer!) had ik een paar weken een oude favoriet herlezen, Zen and the Art of Motorcycle Maintenance.

Gisteravond bedacht ik me ineens hoe goed deze tip eigenlijk is. Ik associeer lezen namelijk met dagen dat ik uren achtereen verdwijn in een boek (en het dan meestal ook in een dag uit heb). Ik ben alleen geen acht meer, toen een dag nog huiswerkloos was. Ik ben ook geen vijftien meer en op vakantie met mijn ouders, die heel lief de buurjongen op de camping voor mij wegwimpelden, omdat ik In de Ban van de Ring zat te lezen en écht niet bereid was mij los te rukken uit Mordor. Zelfs niet om te zeggen dat ik geen zin had in een potje pingpong. Ook de dagen van studieontwijkend gedrag op een brakke dag liggen ver achter mij.

Mijn leven is drastisch veranderd en het is tijd dat ik mijn associatie met wat een goed leesmoment is verleg. Timeboxed lezen gaat me daarbij helpen. Dank je Frank!

0