Gedachten

Onwetenden overtuigen: zo makkelijk is het dus

Er zijn politici die zelf graag meer gelijk dan anderen willen zijn en beweren dat sommige kleuren mensen dommer geboren worden dan andere. Er zijn ook mensen die naar deze politici luisteren en ze geloven. Hoe ze dat lukt? Simpelweg door te refereren aan wetenschappelijk onderzoek dat er naar gedaan is. De Correspondenten Tokmetzis en Oudman leggen nog maar eens uit dat het onderzoek niet bewijst dat er rassen zijn te onderscheiden bij mensen.

Lees deze quote in het artikel ‘Nederland gaat kapot aan politieke correctheid‘ uit de NRC van afgelopen weekend (10-2-2018)

[…]”Je mag niet discrimineren. Maar Baudet refereert toch aan een onderzoek? Natuurlijk kan hij het dan zeggen.” […]

Het onderzoek zegt dat het zo is, dus mag je er aan refereren alsof het waarheid bevat. Ik schrik ervan. Tegelijkertijd verwijt ik deze man (het artikel beschrijft de persoon van de quote als een bijna gepensioneerde ingenieur die altijd PvdA stemt, woonachtig te Noordwijk) niets.

Voor iemand met weinig kennis van wetenschappelijke methodes in het sociale domein en die het discours rondom omstreden publicaties niet volgt, is het moeilijk onderscheid maken tussen de ene politicus die het ene beweert en een andere politicus die het tegenovergestelde beweert. Van beide weet je namelijk dat ze politiek gekleurd zijn. Wie spreekt dan de waarheid?

Zo makkelijk is het dus voor een politicus om abjecte ideeën tussen de oren van het volk rond te laten zingen. Als je dan ook nog onderzoek leest waarin de conclusie is dat mensen niet van politieke overtuiging veranderen als je er feiten tegenaan gooit die hen moeten overtuigen van het eigen ongelijk, snap je misschien wel dat het goede werk van journalisten als Tokmetzis & Oudeman en al die andere redacteuren die de afgelopen week over dit onderwerp hebben geschreven, alleen maar blijft hangen bij hen die al vóór het lezen van die stukken de kant van de journalist hadden gekozen.

0

Confabulation: we verzinnen ons verhaal achteraf

Lisa Bortolotti beschrijft in een artikel op Aeon het fenomeen ‘confabulation’. Een experiment laat zien wat met die term bedoeld wordt.

…psychologists Richard E Nisbett and Timothy Wilson at the University of Michigan laid out a range of items, such as pairs of stockings, and asked people to select one. Participants consistently preferred the items on their most right-hand side. But when they were asked to explain their choices, they did not mention the position of the items, and instead attributed their choices to the superior texture or colour of the chosen pair of stockings, even when the displayed pairs were all identical. People confabulated. Not knowing some of the factors that were determining their choices, they produced an explanation that was not based on evidence relevant to the factors determining their choices, but mentioned instead plausible reasons why the chosen item was better.

‘To confabulate’ is de term die gebruikt wordt in het Engels wanneer we een fictief verhaal aan onszelf vertellen, en tegelijk geloven dat het verhaal waar is. Lees de rest van het artikel waarin Bortolotti beschrijft dat ‘confabulation’ iets is om te vermijden én ook een voordeel kan zijn: Confabulation: why telling ourselves stories makes us feel ok.

0

Een animatiefilm plannen doet Aardman zo

Ik hou van ‘The making of’-verhalen. Adam Savage is op bezoek bij Aardman Animations, je weet wel, de maker van Wallace & Grommit en Shaun the Sheep. Hoe plan je eigenlijk een animatiefilm van anderhalf uur en meer dan 140o scenes? Met pen, papier, punaises en elastiek.

0