Geschreven

Het jongetje dat onzichtbaar werd

Het jongetje dat onzichtbaar werd

Ernst is een vrolijk onbevangen jongetje dat graag op straat speelt met zijn vriendjes, het leuk vindt om te leren op school en zorgeloos de wereld rondstapt. Maar dan loopt het leven van Ernst ineens heel anders dan gedacht. Hij wordt onzichtbaar.

Het jongetje dat onzichtbaar werd is mijn eerste lange korte verhaal.

00

Ommeland

Ommeland

Mijn voeten stappen dronken op m’n pad.
Het zwarte zand van Ommeland golft zonder
koppen op het maaiveld langs Damster oever
en verder in de richting van het Wad.

Het recht gegraven landschap wordt ontsierd
door scheuren in de muren van de huizen
waar vroeger nog de herenboeren heersten
over land waar stille trots nu zegeviert.

Vanaf het pad hoor ik een doffe dreun.
Het zijn mijn jeugdherinneringen die vergaan.
Terwijl ik neerstort zoekt mijn hand naar steun,

maar mijn lege hand zal op de bodem slaan.
Het maaiveld weer een beetje lager leun
ik op mijn Ommeland waar mijn bed blijft staan.

© Elmine Wijnia

Achtergrond bij dit gedicht.

00

Stem

Stem

Ik stem mijn stem
Ik stel hem af op hem
Of haar. Het resoneert.
Ik ga wat op en neer. Zo leert
Mijn stem de zuivere
Hoogte te vinden. De lekkere
Synchroniciteit
Die mij naar de stembus begeleid
Neuriet in mijn oor
En klinkt straks het hele land door.

Ik stemde mijn stem.
Niet op hem
Wel op haar.
Die kleine daar
In die wandelwagen.
Als zij later zal vragen
Hoe ik voor droge voeten heb gezorgd
Zeg ik: ik heb ze voor je gewaarborgd
Met de eenvoudigste vrijheid die ik ken
Door het stemmen van mijn stem.

00

De werkdag van Kees

De werkdag van Kees

Dé Haagse straatmuzikant, Chuck Deely, is overleden. Nou ben ik geen bewoner van Den Haag en heb ik hem nooit horen spelen, maar een onvoorziene link naar deze man heb ik wel.

Najaar 2015 heb ik de schrijftraining van de Schrijversvakschool gevolgd. In Den Haag. Er zaten dan ook niet verbazingwekkend Hagenezen in mijn trainingsgroep. Eén van de middagen werden we gevraagd een beschrijving te geven van een karakter dat je in een verhaal zou kunnen gebruiken. Elk van ons beschreef een persoon waar ze nieuwsgierig naar waren. Zo kwam ook Chuck voorbij. De opdracht daarna was om, geïnspireerd door de korte beschrijvingen van de anderen, er een uit te pikken en er een kort verhaal van te maken.

Toen de training al afgelopen was en ik op zoek was naar inspiratie voor mijn ochtendschrijfsessie kwam ik deze karakterbeschrijving weer tegen. Mijn geest maakte er een dag uit het leven van een zwervende muzikant van, geïnspireerd op Chuck en mensen die onderdeel van het Enschedese straatleven zijn.

Elke gelijkenis is niet geheel toevallig, maar dit beschrijft op geen enkele manier het daadwerkelijke leven van Chuck.

Dit verhaal heb ik eerder al verzonden via mijn Random Stories.


De werkdag van Kees

9:00 uur
Leo doet de deur achter hem op slot. Kees verliet als laatste de ontbijtzaal, want elke minuut binnen in de warmte is weer een minuut minder in de kou. Nu is de opvang dicht en moet hij zich de hele dag op straat vermaken. Hij blijft nog even voor de deur staan. Het vriest zo te voelen nog steeds. Kees blaast met opzet door zijn mond uit en kijkt zijn adem na. Het wordt een lange dag. Hij slingert zijn gitaar op z’n rug en pakt de versterker in z’n hand. De rest van z’n bezit bungelt in twee versleten plastic tassen van de Aldi aan zijn riem. Dan sjokt hij de straat op.

9:05
Kees voelt in zijn geheime jaszak. Als het goed is heeft hij nog een Eurootje over van gister. Na lang grabbelen heeft hij ‘m te pakken. Nou kan ‘ie de Aldi in.

9:07
Kees staat met twee blikken bier bij de kassa.
“Goedemorgen, Kees! Koud is het nog zeg. Je hebt toch wel handschoenen?”
Hoe kan het toch bestaan, vrolijke mensen op de vroege ochtend.
“Da’s een eurootje, Kees.”
Kees legt de Euro op de kassa.
“Veel succes vandaag weer, hè?”

9:23
Kees zet z’n versterker neer op z’n vaste stek. Even knikt hij naar de bekende gezichten in de winkels. Hij ploft neer op de versterker en trekt het eerste blik open. Eerst even wakker worden.

10:03
Z’n vingers zijn te stijf. De snaren kan hij maar met moeite indrukken, laat staan dat het lukt de juiste akkoorden te pakken. Wat een pokkeweer vandaag. Voorbijgangers hebben nauwelijks zin om de handen uit de jaszak te halen om hem een muntje in de pet te gooien.

10:21
Tijd voor het tweede blikkie.

10:32
Dat hielp. Kees voelt zich weer een stuk warmer van binnen en zijn vingers glijden soepel over de hals.

10:58
Nog maar een keer Hey Jude dan.

11:19
Al genoeg voor een bezoek aan de bakker? Dat wel, maar nog te weinig voor bier. Even doorzetten nog.

12:05
“Ha Kees”, roept de bakkersvrouw, “zelfde recept?”
Kees knikt.
“Vandaag is ‘ie van ’t huis, Kees, omdat het zo koud is. En een lekkere grote mok koffie erbij. Kun je lekker je handen opwarmen.”
Kees neemt de koffie en z’n broodje aan en gaat zitten aan het achterste tafeltje in de hoek. Nooit gedacht dat het luxe zou zijn, om je even op te kunnen warmen.

12:58
Nu toch nog geld voor bier over. Meteen maar even naar de slijter voor de middagvoorraad.

13:10
Pokkeversterker. De accu kan niet tegen de kou. Het geluid wordt vervormd tot een iele toon die niet meer Jimi Hendrix waardig is.

14:00
De versterker heeft het opgegeven. Toch nog maar even door zonder.

14:49
Drie blikkies verder. Kees vindt dat het spelen hem goed afgaat vanmiddag.

15:23
Pokkeleven dit zeg. Mensen herkennen de kwaliteit van zijn spel niet eens.

15:46
Het bier is bijna op, z’n handen zijn stijf. Zo had hij zich het leven van een professionele gitaarspeler niet voorgesteld. Kees kapt ermee voor vandaag.

16:06
De opvang gaat pas om 20:00 uur open. Tot die tijd maar in de stationshal op een bankje wachten.

17:56
Het laatste blikkie is nu ook op. Nog een eurootje over. Kees heeft ‘m in zijn geheime jaszak gestopt. Die is voor morgen.

10