Gedachten

De wereld is plat, echt waar.

Dat de wereld plat is weten we allemaal na het lezen van de bestseller van Friedman, maar dat het ook in de fysieke zin waar is, dat wist je vast nog niet.

Op The Guardian kwam ik vandaag deze korte documentaire tegen, waarin mensen uitleggen dat we op een platte schijf leven en dat we allemaal worden voorgelogen. Het geloof in een bolvormige aarde is een complot, aldus een paar mensen.

In de omschrijving van de documentaire staat het volgende:

A YouGov poll indicated that a third of Americans aged 18 to 24 were unsure of the shape of our planet, in spite of scientific proofs from Pythagoras to Nasa. Why has this happened now, and what does it tell us about society today?

Als je nu ook al moet twijfelen aan de vorm van de aarde…wat een ingewikkeld leven hebben we dan met elkaar gecreëerd.

Mensen zoeken naar de zin van het leven, zeker na een traumatische gebeurtenis of na een leven als buitenbeentje. Blijkbaar zijn sommigen bereid alles te gaan geloven wat op hun pad komt, dus ook dat de aarde plat is. Dat is denk ik het punt dat de maker van de documentaire probeert te maken. Hij heeft daarmee alleen wel een pracht van een documentaire gemaakt die alle ruimte laat om anderen ook aan te spreken op hun gevoel van onmacht en mee te slepen in een onwaar verhaal.

Op een stevige frons na, luistert de maker kritiekloos naar de mensen tijdens de interviews. Je krijgt alleen de menselijke overtuigingen te horen. Feiten komen niet aan bod en de uitspraken die door de geïnterviewden worden gedaan worden niet getoetst.

Door de geïnterviewden met respect te willen portretteren heeft de maker waardevolle munitie gecreëerd voor de communicatiecampagne van de beweging zelf. Ze zouden zomaar meer zieltjes kunnen winnen met dit verhaal. The Guardian, een gerenommeerd journalistiek platform, heeft ze nu zelfs serieus genomen. Ik denk niet dat dát de intentie was van de maker.

Afijn, oordeel vooral zelf en val na het kijken vooral niet van je bolvormig geloof af 😉

0

Wat? 17 uur in de week gemiddeld? Met 2?

#schermgebruik #kinderen #opvoeding

Even los van de bevindingen in dit artikel over de vermeende gevolgen van veel schermgebruik onder kinderen, struikelde ik vooral over deze passage:

On average children spent about 17 hours a week in front of screens at two years old, increasing to almost 25 hours a week at three years, before falling to 11 hours a week at five years of age.

Een tweejarige die elke dag bijna 2,5 uur iets op een scherm doet?

Inmiddels heb ik m’n broek weer opgetrokken en de riem wat steviger aangetrokken. Dat arme kind van mij. Mag alleen in het weekend filmpjes kijken en heeft nog nooit een spelletje mogen spelen.

1

Kijktip: ‘Ik heb het niet gedaan’

Gister heb ik gefascineerd gekeken naar de documentaire ‘Ik heb het niet gedaan’ van Elena Lindemans. Ze volgt Romano van der Dussen, die ruim twaalf jaar vastzat in Spanje voor misdaden die hij niet heeft gepleegd.

Lindemans is er gedurende de twee jaar dat ze Van der Dussen volgde in geslaagd een compleet beeld te maken, maar dat ging niet vlekkeloos. Er zit een cruciale omslag in de documentaire waarover ze vertellen in de Volkskrant. Na die omslag wordt pas echt duidelijk welk leven Van der Dussen leefde voor de laatste arrestatie in Spanje.

Bijna negentig minuten lang werd ik heen en weer geslingerd tussen sympathie en afkeer voor deze man die overduidelijk geen lieverdje is geweest, maar wie ook onevenredig veel onrecht is aangedaan. Ook al zijn de interviews met Van der Dussen beheerst, de woede spat van het scherm. Na zien van het hele verhaal begrijp je het beter en hoop je alleen maar dat het leven rustiger voor hem zal worden.

Een goede documentaire die de moeite waard is om terug te kijken.

0

Ik ben een mier, dat is best een opluchting.

Vaak vraag ik mij af wat ik eigenlijk aan het doen ben. De grote vragen van het leven komen dan voorbij. Wie ben ik? Waarom ben ik hier? Wat wil ik eigenlijk? Wat heb ik nog toe te voegen aan de wereld? De antwoorden zijn veelal van een deprimerende bescheidenheid.

Om mezelf op te beuren kijk ik dan naar een foto van NASA. Deze bijvoorbeeld:

En dan realiseer ik me weer even dat mensen uiteindelijk niets meer zijn dan uit de kluiten gewassen mieren. En mieren denken helemaal niet na over wat ze nog toe te voegen hebben aan de wereld. Denk ik. Hoop ik.

Die realisatie inspireert me dan weer om een verhaal te schrijven over een mier, die wel vragen stelt over het leven. Heb ik ongemerkt en in alle bescheidenheid toch weer iets toegevoegd aan de wereld.

0

Leestip: The Philosopher Redefining Equality

Deze week in The New Yorker een artikel over de filosofe Elizabeth Anderson. Een lang artikel, over haar werk, over haar ideeën, over haar als persoon. Tot het lezen van dit prachtige stuk over Anderson, had ik haar naam nog nooit gehoord. Je leer haar kennen als iemand die naar de samenleving kijkt met een brede blik, gangbare economische theorieën plaatst in de historische context van de bedenkers en een oplossingsrichting meegeeft voor ons in het hier en nu. Een verademing! Nu ik deze introductie heb gelezen, kan ik niet anders dan haar boeken op mijn te lezen-lijst zetten.

Our real concern should be equality not in material benefits, Anderson argues, but in social relations: democratic equality.

The Philosopher Redefining Equality, Nathan Heller, The New Yorker (jan. 7 2019)

0

Gutenberg. Werkt het nu dan?

#wordpress #gutenberg

Toen ik nog een jonge blogger was, zo’n vijftien jaar geleden, werd ik verliefd op WordPress (en een klein beetje op Matt ‘photomatt’ Mullenweg), omdat het zoveel makkelijker was dan Movable Type (dat ik alleen kon gebruiken omdat mijn lief een ‘geek’ is, aldus mijzelf tijdens BlogTalk 2.0). Met WordPress voelde ik eindelijk macht over mijn eigen publiceren, was ik niet meer overgeleverd aan de bereidheid van een ander me te helpen mijn digitale smoel vorm te geven.

Zoals dat gaat met alle grote liefdes, de verliefdheid wordt minder met de tijd. Je raakt aan elkaar gewend, de omgang wordt normaal. De verliefdheid gaat over in houden van. Naarmate de tijd verstrijkt ga je je ook ergeren aan kleine dingen. Schoonheidsfoutjes die in het begin nog wel schattig waren zijn na jaren nog steeds niet weggepoetst en worden ineens ‘een dingetje’. Maar je hebt tijd in elkaar geïnvesteerd en dus geef je niet op. Je groeit samen op. Je weet meer, kunt meer, accepteert uiteindelijk elkaars nukken, want ja, ergens anders lijkt het gras wel groener, maar inmiddels weet je ook dat schijn altijd bedriegt.

En dan na jaren van kleinere en grotere aanpassingen aan elkaar, vertelt je grote liefde dat het allemaal anders moet. Die komt binnen. Nog nooit heb ik zoveel ophef gezien om een nieuwe versie van WordPress als de afgelopen maanden. Waar gaat het over? Een nieuwe editor, de omgeving waarin je een bericht schrijft. Een totaal nieuwe omgeving om flexibeler je bericht of pagina in te delen met ‘blocks’.

Prachtig, zou je zeggen. Eén klein dingetje. Je theme moet wel klaar zijn om dit ook daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Als je dan bedenkt dat er heel veel wordpress themes in omloop zijn, dan snap je dat heel veel mensen op het moment van aankondigen heel onrustig werden.

De stap naar het gebruik van blocks voor content begrijp ik heel goed. Zelf heb ik ook menig website gebouwd en sommige professioneel ogende oplossingen voor de lay-out van een pagina waren tot nu toe alleen mogelijk met gebruik van (best ingewikkelde) plugins en kennis van HTML. Voor de gemiddelde gebruiker te ingewikkeld om zelf te doen, maar ze willen wel die ‘profi look’ op hun bescheiden website. Met de introductie van de nieuwe editor probeert WordPress weer een makkelijke tool voor publicatie te worden voor mensen zonder technische kennis. Lees op het blog van Matt Mullenweg (de medeoprichter van WordPress) waarom ze in hebben gezet op het ontwikkelen van de Gutenberg editor.

Gelukkig heb ik ooit een bescheiden investering gedaan in een theme (u-design) dat onderhouden wordt door een goed team en dus meteen bij uitrol van WordPress 5.0 “Bebo” een nieuwe versie klaar had staan. Ik heb een maand gewacht met upgraden, om er zeker van te zijn dat de eerste kreukels gladgestreken zijn. Nu zit ik te schrijven in de nieuwe Gutenberg editor. Het voelt onwennig, maar ook fijn.

Elke relatie heeft crisismomenten. Dit had er één kunnen worden, maar ach, soms is een beetje wachten en je schouders ophalen genoeg om een crisis af te wenden. Ik ga gewoon weer verder met bloggen. Zoals ik al ongeveer vijftien jaar, met ups en downs, heb gedaan.

0