Posts Tagged leren

Adventskalender 2018

Eind  november had ik een vage notie dat het wel leuk zou zijn om de maand december af te sluiten met een groots gebaar. Een adventskalender. Hoe gaaf zou het zijn om elke dag een verhaal te delen? En daar dan ook een video bij maken? Moet kunnen toch?

Ik had wel wat ideeën, en ook wel verhalen in het archief, maar de videos waren er allemaal nog niet. Ik had echt geen idee of het zou lukken. Een fikse verkoudheid, die ruim twee weken aanhield, maakte het voorlezen en inspreken extra uitdagend. Gelukkig kun je met monteren kuchen, proesten en niezen er uit knippen. En nu kan ik, 23 video’s en 23 dagen later, zeggen: de adventskalender is compleet!

Het was veel werk, maar ik heb zóveel geleerd. Nieuwe technieken, snel leren schakelen, knopen doorhakken, waar je materiaal vindt dat je kunt hergebruiken, wat je nog wel kunt doen als je stem niet geschikt is voor opnames. M’n arme ouwe iMac heeft het zwaar gehad deze weken.

Een strikte deadline van elke avond 10 uur iets online zetten heeft me geholpen creatiever na te denken en sneller een knoop door te hakken over wat goed genoeg is. Perfectionisme moest overboord, en dat is maar goed ook. Daardoor kwam ik weer in een maakritme en begonnen ideeën beter te vloeien.

Ik heb erg veel plezier gehad in het bedenken van een verhaal over Krokus Boon (een naam door één van mijn Random Story-lezers bedacht), er ontstond een vierluik over dieren met steeds een gruwelijk plot (hier is deel één), heb uit de doeken gedaan hoe Pietster als freelancer z’n werk doet, heb gegraven in de bundels van Komrij naar gedichten in het publieke domein, heb een sokschaap in elkaar geknutseld en tot leven gewekt, net als Kabouter Spillebeen (de absolute favoriet van mijn dochter van 2,5),  verhalen uit het archief opgepoetst, nieuwe gedichten geschreven en verhalen geïmproviseerd met storycubes.

De kalender had geen vorm kunnen krijgen zonder de aanmoediging van Ton, ook al zat ik ’s avonds meestal nog te monteren, en het geduld van m’n dochter, die regelmatig zelf moest spelen op mijn werkkamer terwijl ik nog even een filmpje af moest maken.

Voor nu neem ik even pauze om het einde van 2018 te vieren met m’n gezin, m’n familie en vrienden. Als je geabonneerd bent op mijn Random Stories mailinglijst, zie je vanzelf weer een nieuw verhaal verschijnen in 2019, op een random dag, op een random tijdstip, in een random vorm, met een random onderwerp. Nog geen abonnee? Schrijf je meteen in!

Ik sluit af met de laatste video van de kalender: mijn eindejaarsgroet aan jou. Dank voor het kijken en tot 2019! En mocht je je in de komende dagen op enig moment vervelen, onder deze video vind je de links naar alle verhalen die ik deze maand heb gepubliceerd.

Alle video’s van de adventskalender 2018:

2 december: Kat en Kanarie (verhaal in één dag)
3 december: Brechtje wil meer (storycubes)
4 december: Mevrouw De Laat (gedicht)
5 december: De week van Pietster
6 december: Een kwartier samen lezen
7 december: Klaagschaap: fucking kinderliedjes
8 december: Aan Rika – Piet Paaltjens
9 december: Muis en Mier (verhaal in één dag)
10 december: Julie en de bal (storycubes)
11 december: Rijkswachter (gedicht)
12 december: De man in de supermarkt (verhaal in één dag)
13 december: Xander en Claire flirten er flink op los
14 december: Klaagschaap: kinderen en hun smerige handjes
15 december: Daar was een vogel – J.P. Vuylsteke
16 december: Vlinder en Bij (verhaal in één dag)
17 december: spillebeen
18 december: Zinnen in mijn hoofd (gedicht)
19 december: Krokus Boon (verhaal in één dag)
20 december: De Wolk (gedicht)
21 december: Klaagschaap: kerst en nieuwjaarsdag
22 december: Op een tabaks-doos – Pieter Elzevier
23 december: Bij en Kat (verhaal in één dag)
24 december: Merry Christmas!

0

Baby versus Robot: Baby wint

Een erg interessant artikel over taalontwikkeling van Alex Beard op The Guardian vandaag. Beard refereert in het begin van het artikel aan een uniek onderzoek. Een echtpaar hing bij de geboorte van hun eerste kind hun hele huis vol met camera’s en microfoons om de ontwikkeling van hun eigen kind te volgen. De ouders zijn beide onderzoekers, de een linguïst, de ander AI en robot specialist. Hij wilde vooral leren hoe hij zijn robot taal moet leren.

Wat blijkt? Een baby leert vooral in een sociale context. Voor een robot is dat moeilijk na te bootsen.

Roy was no longer sure you could bring a robot up like a real human – or that we should even try. It didn’t seem there was much to gain by developing robots that took exactly one human childhood to become exactly like one young adult human. That’s what people did. And that was before you got into imagination or emotions, identity or love – things that were impossible for Toco. Watching his son, Roy had been blown away by “the incredible sophistication of what a language learner in the flesh actually looks like and does”. Infant humans didn’t only regurgitate; they created, made new meaning, shared feelings.

Inmiddels is Roy gestopt met het ontwikkelen van een robot dat op dezelfde manier leert als een mens. In plaats daarvan richt hij zich op het verbeteren van het menselijk leren.

Het artikel is een voorpublicatie van het boek van Alex Beard dat over twee weken verschijnt: Natural Born Learners. Ik ga het alvast bestellen.

0